Bijzondere ervaring Maartje over Buddy worden

“Ondanks dat ik (nog) niet het plan was om buddy te worden, klopte het helemaal!” 


Maartje Verberk, 18 oktober 2020
Sinds de start van BuddyLink in februari 2019, ben ik actief betrokken bij dit mooie initiatief. Eerst maar voor een paar uurtjes per week; inmiddels is het een veelzijdige dagtaak, waarbij ik continu, op allerlei verschillende manieren op zoek ben naar vrijwilligers (buddy's) en mensen die in kansarmoede leven. Ook voer ik de intakegesprekken, alvorens ik de match maak en het buddy duo verder samen optrekt. Ik vind het een prachtig project en het geeft me erg veel voldoening. 

Nu gebeurde aan het begin van de zomervakantie iets wat niemand had voorzien. Ik ontmoette Eveline. Een dame in kansarmoede, met wie iets bijzonders aan de hand was wat me intrigeerde. Ik had nog niet eerder meegemaakt dat iemand zichzelf echt letterlijk en figuurlijk had opgegeven, en dat deed iets met me. Wát wilde ik haar graag helpen!

Ze stond ervoor open een buddy te ontmoeten. Een pak van mijn hart. Of het mijn blauwe ogen waren, of een sprankeltje van hoop in zichzelf, ik weet het niet, maar mijn hart maakte een sprongetje. Er was een ingang, een mogelijkheid om iemands leven wezenlijk te veranderen. Ook al had ik nog geen idee hoe, diep van binnen wist ik: ik ga haar helpen! 

Tijdens het intakegesprek vertelde ze me haar aangrijpende levensverhaal. Natuurlijk met de nodige emoties. Ze had veel meegemaakt met haar familie en vriendenkring. Door een aantal fouten had ze grote schulden gemaakt waardoor ze nu, als het ware ‘uitzichtloos’ in de schuldsanering zit. Ze had nog maar een heel klein netwerkje, want bijna haar hele familie was inmiddels gestorven en door alle ellende had ze contact verloren met vrienden/kennissen. Best eenzaam zo. Haar geluk haalde ze uit haar twee hondjes, waar ze dol op is. 

Na het gesprek vertelde ik haar dat ik een buddy voor haar zou gaan zoeken, maar dat dat wel lastig zou zijn aangezien het zomervakantie is. Bijna iedereen was weg of vrij, laat staan nú in de gelegenheid om aan de ‘Buddy Journey’ te beginnen. Dit stelde haar zichtbaar teleur. Begrijpelijk. En het deed iets met me dat ik haar nu niet kon helpen. Ik kon haar zo toch niet naar huis laten gaan?

Voor veel mensen is het al een hele stap om om hulp te vragen, laat staan je hele levensverhaal met een vreemde te delen. Dus ik stelde haar een tussenoplossing voor waar ze wel oor naar leek te hebben. Wat als ík, onderwijl het zoeken naar een goede match, met haar zou afspreken, bij wijze van ‘overbrugging’? Dit vond ze een fijne gedachte, dus dat spraken we af. 

De volgende week vertelde ze meer. De week erop nog meer. Ook appten we af en toe. Ik ontving een leuke foto van haar of haar hondjes. We maakten grapjes of lieten even via een smiley weten wat we aan elkaar dachten. Ondertussen waren we natuurlijk een band aan het opbouwen, dat werd me later duidelijk toen ze me voorstelde aan haar beste vriendin. 

Eenmaal thuis, na weer een fijne middag met vertrouwelijke gesprekken, keek ik in mijn lijst van buddy's. De zomervakantie was inmiddels bijna voorbij, dus ik kon haar vast wel matchen. Maar dat ging toch een beetje knagen. We hadden al best veel gedeeld met elkaar en dan zou ze bij iemand anders weer ‘opnieuw’ moeten beginnen. Bovendien vond ik het ook fijn met haar! Die middag kreeg ik het inzicht dat ik misschien gewoon zélf haar buddy moest worden… 

Toen ik dit in de groep gooide bij de vrijwilligersorganisatie, waren ze met me eens dat dit een uitzonderlijke, maar ook wel een mooie situatie was. Ze stonden er -als Eveline en ik dat allebei wilden- helemaal achter. Vervolgens was ook Eveline super enthousiast! 

Dus ondanks dat ik eigenlijk (nog) niet van plan was om buddy te worden, liep dit gewoon zo, en het klopte helemaal! We spreken nu bijna wekelijks af en hebben het erg leuk samen. 

*namen zijn om privacyredenen veranderd